И темнината плачеt

.
Молскавицата по трет пат вечерва го распара небото,го распара со страшен трескот терајќи ги така и најхрабрите да влезат некаде и да се сокријат од бурата која неминовно доаѓаше,но јас стоев на аголот од улицата,стоев потпрен на одамна излупениот зид на кој веќе сега и циглите полека ги ронеше времето,стоев со една празна надеж дека повторно како некогаш ќе го слушнам звукот на твојот чекор,звукот како доаѓаш брзајки,не не бразајќи туку трчајќи за што побргу да стигнеш во мојата прегратка,една проклета солза која евеја ми се стркала по образов незнам по кој пат ми кажува дека чекањето е залудно,не ја обвинувам можеби и има право,но спомените се уште се свежи од тебе и тие ја лажат илузијата дека можеби ќе стане стварност,стојам со поглед вкочанет и само го слушам чукањето на срцето,го слушам како ги буди чуствата на немир кој како свиреп демон на сегашноста кој сега се слади со тагата која веќе свила гнездо и со секој поминат ден прави се повеќе и повеќе храна за тој демон,додека душата се труди колку толку да ја ублажи болката од спомените,тие со секој миг се повеќе и повеќе се брануваат правеќи таласи кој го хранат изворот на солзи,сега кога улицава е празна не се срамам да ги запрам да течат како река ,нека течат и онака нема кој да ме види дека плачам,плачам за едно време,време кога ја сакавме есента,ја сакавме и со насмевки трчавме низ паднатите лисја,тивкото ветре кое ги носеше лисјата нежно ги спушташе на нашите глави правеќини златоносна круна,круна која мислевме дека ќе ја носиме и во вечноста.еве сега еден спомен повторно ми го покажа твојот насмен лик кој го гледамво секоја капка дожд која паѓа врз мене,не го чуствувам студенилото на капките,вриланата на тој спомен го грее моето тело кое и капките ги топи правеќи ги во пареа,стојам а во рацете цврсто го стегам писмото кое го добив,немав храброст да го дочитам до крај,пишуваше прекрасни песни и со песна од далечината каде што си сега ми кажа збогум.
Сега кога љубовта заврши
И се урнаа сите сништа и надежи
И кога веќе во очите мои
Сјај немам
Побарајме во старите спомени
И сетисе на убавите моменти

Знам дека болката нема да те скрши
Знам дека солзите нема да те удават
Знам дека спомените ќе те хранат

Кога осаменоста ќе те прегрни
Знај дека тоа сум јас
Седам тука сама сама со брановите
Седам и во секоја капка
Ликот твој го гледам

Го стегам писмото плашеќи се да го дочитам,и знам дека никогаш нема да го дочитам,но и немам доволно храброст да го стуткам и да го фрлам,мислев дека судбината која си поигра со мене и не ми ги даде сите животни задоволства,задоволства кој твојот татко сакаше да ти ги дадам а добро знаеше дека неможам,неможев зошто не бев твоја класа,но зарем затоа што небев класа,го немав правото да се вљубам,зарем навистина сиромасите немаат право да сакаат и да бидат сакани,сега кога веќе си далеку далеку од мене,сега кога стојам на аголов,знам дека ни страотниот трескот неможе да го угуши тивкото липање на твојата нежна душа,го слушам тое липање и незнам како барем еден бакнеж да ти праљтам како мелем спасоносен,стојам на аголов и ја хранам илузијата дека ете можеби можеби повторно ќе го слушнам тој волшебен чекор,чекор кој ги отвара вратите на моето срце,само стојам и ги оставам капките да паѓаат на мене,некаги така мислам дека секоја капка е солза на ноќта.

PRAZNI CEKORENJA

Zacekori ova utro nekako posigurno zosto znaese deka ova utro mu nosese edna mala iskra nades,nades koja go vrati vo minatoto I mu dade barem edna mirna no],ispolneta so sonista koi go odvedoa nekade daleku,daleku vo eden svet na negovite skrieni `elbi,taka I ova utro stana,brkajki ja monotonijata koja vej]e dolgo bese vo prostorijata so negovata omilena pesna,I pokraj toa sto bese dosta star evergin,za nego imase golemo znacenje toj evergin,tokmu na toj ja zapozna svojata edna I edinstvena qubov,qubov za koja I zamina vo sopstvenoto progonstvo ,progonstvo od koe mnogumina go gledaa so u`as,a toa bese carstvoto na samotijata,gledajki ja kako venee pokraj nego,gledajki ja kako kopneee po `ivotot za koj ne mo`ese da I go donese vo nejzinite denovi,zamina bez da si ka`at zbogum,ne sakase da gi gleda nejzinite solzi,tuku zamina tivko I bez pozdrav,mo`ebi I taka bese podobro,no ova utro stana zosto znaese deka denes vo gradot ]e pristigne od prekuokeanot,pristignuvase so svoeto novo semejstvo,stana I trgna kon `eleznickata staniuca,ne sakase da I izleze pred ocI,tuku da ja gleda skrisum,ne sakase I nelze spomenite da I go rasipat ovoj odmor,neka bide barem taa sre]na,mislese sekogas koga ja miluvase vo mislite,neka sudbinata I nejzinite solzi I gi zemi I mi gi dade mene,imam jas dovolno vreme koga da gi pustam,pobrza.zo]to nekade vo dalecinata go slusna sviresot na lokomotivata,pobrza I koga vej]e nabli`a do stanicata,ve]e bese celiot vo panika ,ne znaese od koja strana da zastane I da ja gleda a taa da ne go vidi,I kako dobredijde mu bese kamionot koj zastana vo neposredna blizina,zastana pozadi nego vperuvaj]I go pogledot vo bagonite koi ve]e bea na stanicata I zapiraa,malubrojnite patnici ve]e gi pronajdoa svoite doma]ini I trgaa prema svojata cel,togas dodeka setase so pogledot,zdivot mu zastana,
-zarem voopsto ne e smeneta,I kolku godini izminaa,sepak ja ima istata ubavina,sepak ja ima onaa slatka nasmevka,go ima ona fantasticno telo po koe kopneea mnogumina,zapamtija ovaa slika,zapamtija zosto treba uste dolgo da ti bide hrana na dusata,zboruvase samiot so sebesi,,,,,zanesen so mislite I vkocanetiot pogled ne ni zabele`a koga kamionot trga I sega se nao\ase na brisan prostor tokmu nasproti nejze,I kolku da ne sakase da se slucI ovaa sredba sepak pogledite se vkstija,ne im trebase zborovi,dovolni bea tie kratki migovi I se si ka`aa,neizvesnosta ja prekina majkai koja ja prekori so svojot surov I neprijatelski glas.
-ajde kerko doma te cekaat premnogu rodnini,nemame vreme za cekanje,trgni I ne stoj tuka na mestoto,
Koga pomina pokraj nego pocustvuva nekoja golemina I sila koja I nejze ja hranese vo izminative godini,ja pocustvuva sve`inata ma moreto preku mirisot na nejzinata kosa I vo toj moment posaka da bide eden mal bran koj sekoga ]e plovi na taa beskrajna golemina,odese sega povtorno po ulicata I taa ne mu izgledase prazna I pusta tuku siroka I ubava,povtorno ja vrati nasmevkata na negovoto lice,ja vrati zosto sega znaese deka barem taa e sre]na I vesela,posebna veselost I davaa nejzinite dve deca koj veselo potsoknuvaa okolu nejze opsipuvajkI ja so raznoraznu prasanja na koj odgovarase so osobeno zadovolstvo,zamina skrsnuva]I na drugata ulica ,zamina povtorno vo svojata samotija koja sega ]e ja potpolni so novi spomeni I nema ve]e da se plasI od nejzinata praznotija,sega I cekorite ne mu bea prazni,sega bea ispolneti so nekoja veselost,so nekoj nova nades za nekoj poftoren pogled..

PRVA UTRINA



Ne zvonese satot budilnik a I nemase potreba da zvoni,ne brzase denot nikade,minuvase uste so prviot soncev zrak,se budese gradot,no go nemase poranesnoto vrevilo,bucava I slicno sega ekoe mrtvilo se rasposlalo,stana nikola I so svoeto rutinsko budenje zapocna da ja bara velika nebare taa bese daleku od nego so kilometri pocna na cel glas da ja dovikuva;
-velike,velike mori ti gluva da ne si…
-sto tuku vrevis nebare nekoj te koli,sto te bodi sega od po sabalje,
-pa ajde kade si…ja pogledna popreku navreden od prekorot
-aj tuku ne gi prevrtuvaj toa ocite ne ti dosol casot da ja pustas dusata pa ke me plasis,more vampir ne mi e strav vejke kako porano od toj pogled
-e velike velike ako jas pustam dusa ti so kogo ke se karas,e aj kazime,so kogo ke se prepiras
-more nikola tebe do umiracka ti doslo pa sto si se razdrdoril uste po sabalje.
-ne.
-e koga ne smenija temata,oblecise I da te nema do prodavnica da mi doneses mir vo kujka.
-a ti.
-jas,jas ke go stavam kafeto I ti dodeka se vratis ke bide gotovo.
-brej brej brej uste covek posteno ne gi otvoril ocite a taa zapocnuva so svoite naredbi,
-dodeka taka lomotis da znaes deka kafeto ke pretece,ajde odi I ne se vleckaj
-dobro,dobro.
-nikola I gledaj da se vratis pobrzo,ako te sretni nekoj po pat ne mu drzi predavanja I ne mu evociraj spomeni.
Ova bese sekojdnevna rutina koja se povtoruvase vejke nekolku godini,ostanaa sami dvajcata,sami vo tolkavo zdanie,zdanie koe nekogas bese kujka naedno normalno cetiri cleno semejstvo,no sega ostanaja samo nikola I velika,ostanaja bidejki nivnite dve deca zaminaja vo potraga na lebot po beliot svet,cvetan sinot sekogas velese deka svetot emal za nego I navistina zamina vo avstralija no tamu se zadrza kratko od tamu zamina vokanada,rabotese edeno dve godini,no I tamu ne se skrasi na edno mesto tuku od kanada zamina vo afrika,se javuvase mnogu retko ili potocno kazano radi reda,a antoneta malskata ubavica zamina vo francija zamina barajki si ja srejkata na modnite piste,ja gledaja na televizija I samo so pogled ja miluvaja,nemozeja barem solzite da I gi ispratat,tie da ja potsetat na kopnezot roditelski za barem edna pregratka,prijatniot miris na kafeto se razleja po dnevnata soba mesajkise so sporite no teski cekori na nikola,gi ostavi torbite so namirnici,koi I nebeja bogznaj kolku bogati vo kujnata ,
-eve velike slusaj sto velat deneski vo vesnikov,..sakase da I kaze no taa go prekina
-abre sedni coveku sedni odmorise,napise nekolku goltki,povleci nekolku dimovi od cigarata a potoa mozis da mi kazes,ne odam nikade.
-a znaci ti sakas da odis nekade ,sakas da izbegas I ti od mene.
-ete ti sega belja rabota,abre mrdnat ne sakam da odam nikade,tuka sum isto kade sto bev I vcera I nekni,tuka do tebe.
-znaci sega sum I mrdnat.
-ne si mrdnat ama ako prodolzis da tresis gluposto,bogami ke pocnam da razmisluvam I da te mrdnam,taka da znaes…..