..
..

  • Главна


  •  

    Славица Славкова

     

    Ова не се песни,ова се само тивки шепоти на мојата душа

       


       


      Ako nekogas dusata vistinski prozbori,ako nekogas srceto navistina zapee ili zaplaci,togas prostete poetite ke zamolcat,i ke ostanata bes zborovi-Nikodin Cernodrimski.




        LJUBOVEN DAR
        


         Mislata zavitkana
               vo ukrasna hartija,
            zavrzana so zlatna pandelka,..
               drag dragocen
         otpatuva...
         zaigra vo racete na sudbinata.
      Tarotot se otvori
         pred nozete na realnosta...
         soprea tie
         vo patesestvieto
            zivotno,
         zaprea cekorite da vrvat
      po patekata oznacena
         odena -
            sepak nedopirliva.
               Mislese realnosta
      ke i ja odgatne sudbinata...
         ke i gopokaze
         vistinskiot piedestal na svetlinata...
         na LJubovta!
        








        Ako smrta zatropa na portite
         na Ljubovta,..
      umira tivko,
            bezglasno,
            covekovata Dusa..,
            vo pregratkite i zaspiva
         covekovoto telo,..
      zatoa bez Dusa
         e kako zaslepena praznina
         vo vecnosta naProstorot...
         А
            JAS
         Zamislete
            Ja dosegnav Besmrtnosta!




        ZA DOBRA NOK

      ima i za niv nekoj koj pee
      (za site siracinja )


         Horizonti posineti
      vo ezereto se kapea...
            Sonceto zadovolno
      zamav posleden ispean
         pod akordite prirodni zede
      vila edna togas
         LJubovna prikazna
      zapocna da prede.
            nasmevkata so emocii,
      podarok za zborovite ispleteni,
         raznezneti
      so svila obleani
         od edna gracija-
      - mesto rozite veteni.
            prikaznata svrsi...
      horizontot ja pregrna mesecinata,
            podarokot otplovi
      vo snistata na decinjata.
        








      Osudeni

      Misli...
      preletuvaat kako vilinki
      niz kapelata na LJubovta...
      odduska davaat za bozensvenosta

            na custvata...
            Gospod e edinstveniot
            koj veruva vo nivnite molitvi...
            Bitiata na zemjata

                  se raduvaat na nivnata bolka,
                  osencana so nasmevka kon svetot,
                  koi gi smrznuvaat zemjenite figuri.

                        Za okoto-nevidlivi,
                        Za zelbite-ispolniteli,
                        pozrtvuvani tie,
                        malecki,
                        zrtvi zemaat za istata bolka...
                        za progonstvo od Rajot.




                        Потрага по слепите очи


                              Погледот во потрага ...
                           непреспиени ноќи,
                              полнозначни денови,
                           маѓесни самраци ...
                              одново ...
                           и одново ...
                              секој ден повторен,
                           секоја ноќ обновена
                              во истиот зрак ...
                           зракот кој спие немо
                              во погледот.

                                 Погледот во потрага ...
                              потрага
                                 во вечно трагање по погледот...
                              И се така во неопишлив
                              единствен
                                 круг.
                              Секој ден повторлив
                                 секоја ноќ однесена ...
                              секоја зора убива
                                 по некој трагач ...
                              секој самрак маѓепсува
                                 по некој скитник ...
                              секој ден ...
                                 секоја ноќ ...
                              И се така во плашлив
                                 трепетлив
                              круг.

                           Месечината нем сведок
                              плашт од светлосни докази спушта
                                 врз потрагата по погледот ...
                           секој ден ...
                              секоја ноќ ...
                                 И се така во сонлив
                           немирен
                              круг.

                              Сонцето тивко ја следи
                                 секоја нит врзана
                                    за крвјосаните, боси нозе на трагачот.
                                 Трагач по видот ...
                              Потрага по погледот.
                           И се така во призматичен
                              кривудав
                                 круг.



                        ТАНЦОТ НА ЖИВОТОТ И СМРТТА

                        Стаклени ѕвона разоруваат
                        Маченичка душа разлеваат...

                        Кога само насмевка го воспеваше светот,
                        Кога само детска игра го будеше утрото,
                        Кога само вљубена прегратка полеваше надеж,
                        Тогаш почнуваше Животот ...
                        Од крајот бескраен ..
                        . На почетокот ...
                        Каде дните не можеа да се избројат
                        Во една фасцинантна Историја.

                        Стаклени ѕвона одѕвонуваат
                        Варварски Мир повикуваат...

                        Кога само сонцето милуваше бели ливади
                        Кога само месечината бакнуваше сенки ореови
                        Кога само ветрот разголуваше мртви копнежи
                        Тогаш завршуваше Смртта...
                        Од почетокот недопрен...
                        На крајот...
                        Каде ноќите не можеа да се набројат
                        Во гробовите на Судбината.

                        Стаклени ѕвона се прекршуваат
                        Ситни искри во воздухот исекуваат.



                        МОЛИТВА ИСКИНАТА

                        Молитва неопеана ...

                        Недокажана мирна бура во срцето ...
                        Каде остана тој свет на емоции?
                        Каде се зароби лицето на небесниот здив?

                        Остана гробот отворен ....
                        Општеството крвнички го удави
                        последниот бран ...
                        Бран во океанот на една свечена хармонија...
                        Хармонија на Љубовта.

                        Љубовта запеа молитва неопеана...

                        Стуткана во агол
                        Прекршена од бол
                        Изедена од непребол ...
                        Искината молитва на сонцето
                        Прелажува месечева магија низ просторот
                        Парчињата испишуваат пентагон во атарот

                        Месечината запеа молитва неопеана...


                         
    .. 
    ... .. ..
    © Izraboteno 2014. Graficki iweb dizajn. Contact: Nikodin Cernodrimski   Posetete go Sajtot na Cernodrimski